00:00:06: Audio?

00:00:08: Visualne.

00:00:13: Dzień dobry lub dobry wieczór, tu Karol Szefraniec.

00:00:16: Kulturoznawca, filmoznawca a to jest podcast audiowizualny czyli podcast w którym opowiadam o filmach ale też szeroko o szerokorozumianej kulturze audio wizualnej o tym co się ogląda czego się słucha i jak to czasami się łączy.

00:00:31: Ostatnio nie było znowu odcinków a to dlatego że bardzo dużo różnych projektów się jakoś tak u mnie zebrało razem i stąd nawał pracy sprawił, że trudno było zajmować je pod castem.

00:00:46: Choć liczę na to, że on powróci w najbliższym czasie a te projekty też będą się wyłaniać powoli jesienią tego roku więc będę o nich jeszcze informował.

00:00:59: Natomiast kiedyś był taki zwyczaj, że nagrywałem podsumowanie nowochoryzontowe bo na Nowych Orizontach w tym roku byłem no i parę osób mnie pytało czy w tym roku będzie taki odcinek.

00:01:12: tamtym roku się nie udało go nagrać.

00:01:14: Ale jednak tutaj były osoby, które bardzo tego odcinka chciały.

00:01:19: pytałem nieoważenia i o to jakie filmy też będę polecał.

00:01:23: jeśli chodzi o to co widziałem a co prawdopodobnie będzie w polskich kinach najbliższym sezonie czy w najbliżywym czasie No bo faktycznie Nowochoryzonty to taki festiwal, na którym można było zobaczyć trochę rzeczy, które dostały nagrody na festiwalach i pojawią się w naszych kinach.

00:01:41: No a poza tym zawsze takie podsumowanie trochę tego krajobrazu nowochoryzonowego może być dla niektórych interesujące.

00:01:49: No więc postanowiłem nagrać taki odcinek, który będzie czymś pomiędzy tą formułą krótką, którą jakiś czas temu wymyśliłem czyli pomiędzy brudnopisem a pełnym odcinkiem.

00:01:58: dlatego nie będzie to co prawda nazwane ale będzie raczej taką szkicową, luźną formą przedstawienia pewnego zestawu refleksji, które po tym festiwalu mi się narodziły.

00:02:10: No ale nie będzie to jednocześnie odcinek numerowany właśnie po to żeby też podkreślić taką jego pewną niezobowiązującą i szkiczową formę.

00:02:21: no i skoro wiem że niektórzy na to czekają to może będzie taki zestaw refleksi interesujący.

00:02:28: Poza tym to jest fajny pomysł, żeby wejść w nowy rok szkolny i w ogóle ten nowy jesienny sezon właśnie z takim odcinkiem.

00:02:37: I myślę że zaprezentowanie pierwszego września takiego odcinka też może być ciekawe bo nowe horyzony kojarzą się z wakacjami.

00:02:44: Wakacje teraz się kończą zaczyna się festiwal filmowy w Wenecji.

00:02:48: Zaczyna się za chwilę festiwal filmowy Gdyni i wchodzimy w Nowy Filmowy Świat który też będzie powiązany z rzeczami które do polskich kin dopiero dotrą, więc zobaczymy jak ten nowo-horyzontowy pejzaż się nam układa.

00:03:04: Ale oczywiście są to takie stricte osobiste refleksje... Ci, którzy słuchali moich wcześniejszych nowochoryzontowych odcinków wiedzą, że jestem wielbicielem retrospektyw.

00:03:16: Że to jest dla mnie taki festiwal, który w dużym stopniu buduje się tymi retrospektywami i często te retrospektywy są taką osią, która wyznacza dla mnie grafik oglądanych filmów.

00:03:27: W tym roku w ogóle te nowych oryzonty były specyficzne ponieważ nadmiar pracy sprawiały.

00:03:33: sprawiał, że wielu filmów nie widziałem i bardzo wiele filmów mogłem oglądać.

00:03:42: Właśnie dlatego, że trzeba było pracować.

00:03:44: Więc tylko niektóre sloty czasowe były dla mnie wolne.

00:03:49: Resztę czasu poświęcałem na inne rzeczy.

00:03:51: Dlatego wyjątkowo mało też filmów zobaczyłem ale jednak starałem się być w miarę na bieżąco z tym co festiwal pokazuje.

00:03:59: Ale też fakt, że tych filmów nie było wiele sprawia, że można je łatwiej umówić.

00:04:03: i właśnie retrospektywy to jest coś takiego co jest dla mnie interesujące.

00:04:09: i w tym roku taką respektywą, którą sobie trochę ułożyłem jako rodzaj takiej osi do której będę zawsze wracał wtedy kiedy nie wiem na co pójść no to jest była respekstywa Marty Miesaroz czyli bardzo ciekawej węgierskiej reżyserki która Cały czas jest z nami, ale już nie mogła przyjechać.

00:04:29: Szkoda że ta respektywa była zrobiona już w takim momencie kiedy Marta Mejsaroś nie mogł nas odwiedzić bo jest niezwykle ciekawą osobą.

00:04:38: Jeśli ktoś oglądał filmy Marty Mejsaroż i słuchał prelekcji bardzo ciekawych klarycykosz przed filmami to jeśli chciałby sobie uzupełnić obraz tej reżyserki to warto obejrzeć sobie taki rodzaj master klasu czy wywiadu który udzieliła Andrzeja Andrzejowi Pitrusowi dostępny na YouTubie, to jest naprawdę niezwykle ciekawa postać w niezwykły ciekawy sposób opowiadająca o swoim kinie, o kinie innych.

00:05:04: Czasami bezpardonowa czasami jej refleksje mogą budzić pewne opory ale dzięki temu jest właśnie ciekawa barwna i też jest w niej w tych wypowiedziach mnóstwo takiej przekornej pogody ducha mimo tego całego dramatu który... przeżywała w swoim życiu, bo przyjrzenie się jej życiorysowi jest naprawdę czymś niezwykle mocnym.

00:05:30: jej młodość i późniejsze losy związane z dzieciństwem w Związku Radzieckim, potem stratą rodziców, potem sadopcją, potem tym wszystkim co wydarzało się w XX wieku na Węgrzech.

00:05:42: No to jest coś, co jest bardzo mocne, jest ta osoba mocno doświadczona wydarzeniami dwudziestowiecznymi i je też pokazywała w swoich filmach między innymi w cyklu Dziennik czyli w dziennikach które były właśnie taką trylogią opowiadającą o jej życiu.

00:06:00: Marta Miesaroż to reżyserka bardzo realistyczna, która jest bardzo blisko rzeczywistości.

00:06:06: Mam wrażenie, że jej późniejsze filmy, które też były koprodukcjami z Polską trochę stylistycznie przypominają Kino Krzysztofa za nos jego ale do pewnego stopnia są jego jakby... i rewersem, dlatego że Zanussi jest bardzo metafizyczny, filozoficzny.

00:06:22: A Marta Miesaro, w jakim podobnym kluczu stylistycznym opowiada o rzeczywistości, historii, biografii własnej i swojego kraju innych w sposób bardzo bliski materii, bardzo bliskie ciału i oczywiście bardzo blicki twarzą, które są niesamowicie wiejkinie ważne... Ale na pewno, jeśli ktoś nie widział tych filmów i chciałby sobie nadrobić warto zobaczyć dziewięć miesięcy.

00:06:50: Warto zobaczyć adopcje te wczesne filmy, które mają w sobie jeszcze taką bardzo specyficzną poetykę no i są bardzo poruszające jeśli chodzi o to, w jaki sposób pokazują inną wtedy niespotykalną tak naprawdę w kinie europejskim rzeczywistość która jest bardzo cielestna, jest bardzo materialna, pokazuje świat z perspektywy kobiecej bohaterki co wtedy było bardzo nieoczywiste, a jednocześnie jeszcze jest to kobieca bohaterka z takich stron Europy i z takich miejsc w tych stronach Europy.

00:07:21: I z takich środowisk, które często były wtedy niereprezentowane w kinie.

00:07:27: i właśnie to jest taka mocna rzecz, która pozostaje z kina Marty Miesaroz.

00:07:34: Inne retrospektywy, które były skoncentrowane na artystkach, na reżyserkach.

00:07:39: w tym roku Już mniej odwiedzałem Ulrike Otinger, niezwykle barwna postać.

00:07:45: Tutaj polecam portet pijaczki bo to świetny film.

00:07:49: Była też Mari Krojcer której Gentle Monster z Leon Seidu to film który budził bardzo dużo kontrowersji.

00:07:56: jednym się bardzo podobał innym się zupełnie nie podobało.

00:07:59: pewnie trafi do polskich kin ale dzięki temu że reżyserka była na festiwalu to właśnie dla wielu osób ten Gentle Monster stał się filmem ciekawszym i przez to też bardziej przystępnym poprzez to, co ona o tym opowiadała.

00:08:12: Niezwykle ciekawe zawsze są te spotkania z twórcami i twórczyniami podczas retrospektyw.

00:08:17: Chciałbym żeby w przyszłości retrospektywy były znów tak jak kiedyś troszkę bardziej dociążone.

00:08:23: To znaczy żeby były powiązane z publikacjami, żeby poza tymi masterclass'ami też było jeszcze jakieś spotkanie umówienia tych twórców którzy są bohaterkami retrospektyw.

00:08:36: No i w tym roku retrosbektywę też miał Łukasz Ronduda którego kino jest dla mnie czymś bardzo interesującym, ponieważ jest to kino, które łączy w sobie pracę kuratorską.

00:08:46: Prace, która związana jest z pracą... z pokazywaniem, eksporowaniem sztuki współczesnej.

00:08:54: A to wszystko łączy się jednocześnie z taką pierwszą fascynacją Łukasza Rondudy.

00:08:58: o tym bardzo dużo opowiadał podczas masterclassu który był przeprowadzony przez Michał Olszczyka wraz z bohaterem retrospektywy.

00:09:08: To okazuje się że to była ta pierwsza młodzieńcza fascyna cia.

00:09:11: Łukasz Ronduda czyli właśnie Kino potem wyjechał, zajął się historią.

00:09:17: sztuka i to sztoki nowa awangardowej, bardzo konceptualnej.

00:09:22: Ale ta praca kuratorska gdzieś zawsze u niego cały czas łączyła się z miłością do kina bo przecież bardzo mocno zajmował się warsztatem formy filmowej.

00:09:31: no a potem gdzieś myślał też o tym jak połączyć zdawałoby się hermetyczną, konceptuwalną czyneo-awangardową sztukę z bardziej przystępnym językiem kina który mógłby ją wytłumaczyć.

00:09:44: i to myślenie o tym żeby połączyć kinofabularne który ma jakąś fabułę, które jest zrozumiałe.

00:09:52: Jednocześnie taką koncepcją kina, która przez cały czas jest rodzajem katalogu kuratorskiego, do którego prezentuje jakiegoś artysta albo jakąś ardystkę ale jest do tego jakiś kuratorski i jednocześniej reżyserski klucz.

00:10:06: na tym właśnie polega kino Kino Łukasza Rądudy.

00:10:13: i można było teraz to wszystko zobaczyć zebrane razem, ale przede wszystkim można było też zobaczyć jego najnowszy film.

00:10:21: Czyli film powiedz mi co czujesz?

00:10:23: Moim zdaniem jeden z ciekawszych polskich filmów ostatniego czasu.

00:10:26: on będzie teraz pokazywany na festiwalu filmowym w Gdyni.

00:10:30: Film który bazuje na biografii i na twórczości Patryka Różyckiego, ale w ciekawy sposób ją przetwarza na potrzeby kina.

00:10:39: film, w którym przygląda się Łukasz Rądu da młodszym ludziom, młodszym artystom.

00:10:45: Pokazuje jak podchodzą oni do tematu ciała, do tematu dbania własną psychikę, do tematów też różnic społecznych, które są w Polsce.

00:10:55: bardzo wyraźnie widać, jak to podejście w tym pokoleniu różni się od pokoleń starszych twórców więc jest to ciekawe.

00:11:03: a jednocześnie jest to film który pokazuje ludzi starających sobie poradzić jakoś z własnymi problemami, bo jest to też w jakimś sensie love story podobnie jak było w filmie serce miłości.

00:11:13: Ale tu zupełnie inne pokolenie, zupełnie inne podejście i zupełnie inni artyści.

00:11:17: ale ta historia miłosna jest pełna różnych potknięć.

00:11:21: To jest to powieść o ludziach którzy dostają nowe narzędzia tak jak my je dostajemy wszyscy.

00:11:26: Narzędzie terepeutyczne, narzędzie nowego języka i nowego sposobu opowiadania sobie o cielesności, o namiętności, tym, co jest w środku.

00:11:36: Ale jednocześnie jest to film, który opowiada o ludziach, którzy się potykają, którzy popełniają błędy, którzy nie zawsze umiejętnie korzystają z tych narzędzi.

00:11:44: i wydaje mi się że jest bardzo ciekawe.

00:11:46: I zapraszam też od razu na końcówkę września do Muzeum Historii Polski, do Kino Cytadella.

00:11:52: Tam będziemy rozmawiać z Łukaszem Rądudą na temat tego filmu i połączymy ten film z opętaniem Andrzeja Żuławskiego w ramach takiego double billu w cyklu który tam poprowadzę.

00:12:04: i wydaje mi się że to zdarzenie będzie intrygujące ponieważ opętanie to film który jest autobiograficzną do pewnego stopnie opowieścią artysty zupełnie innego pokolenia który ze własnymi namiętnościami próbuję sobie radzić za pomocą bardzo gwałtownego i brutalnego kina.

00:12:23: A teraz mamy akurat nie artystę filmowca, ale malarza, który poprzez reżysera opowiada o swoich namiętnościach, swoim ciele.

00:12:33: O swoim związku.

00:12:34: i to też jest kino które bazuje na materii rzeczywistości.

00:12:39: przetwarzają ale porównując ze sobą te dwa firmy można zobaczyć jak inaczej dzisiaj polska kultura w ogóle podchodzi do kwestii ciała z czym sobie radzi co pokazuje inaczej a z czym nie radzi sobie wciąż i myślę że te pytania będzie można też przy okazji tego seansu zadać.

00:12:56: więc ciekawie było zobaczyć Łukasza Rondudę jego filmową twórczość tak zebraną, jak ona ewoluowała ale też można było zastanowić się nad tym jak działa i na ile funkcjonuje ta jego bardzo specyficzna i bardzo oryginalna formuła kina.

00:13:17: Poza retrospektywami były oczywiście filmy już nowsze i sporo tych nowszych filmów widziałem, ale jeszcze może zanim o tych nowych filmach to warto powiedzieć o czymś co okazało się chyba takim fenomenem tego tej edycji festiwalu.

00:13:32: Mianowicie jeśli popatrzymy na to... Jak są oceniane filmy, które były pokazywane przez różne osoby, które piszą o nowych horyzontach?

00:13:41: No to okazuje się, że bardzo podobały się filmy Fredrika Weismana.

00:13:45: Te kilka dokumentów między innymi ASPEN, opieka społeczna Central Park to filmy są tworzone przez absolutnego giganta dokumentu amerykańskiego, który niedawno zmarł ale którego dokumenta są absolutnie arcydziełami i które są bardzo ciekawymi komentarzami do rzeczywistości amerycańskiej na przestrzeni lat, dekad.

00:14:10: Zazwyczaj Weissmann robi zbiorowy portret jakiegoś miejsca jakieś instytucji bardzo często, jakieś mikrospołeczności która wokół takiej instytuci się wytwarza.

00:14:22: jest to kinoteoretycznie direct cinema, chociaż Weisman bardzo nie lubił tego terminu czyli kino, który jest kinem bezpośrednim.

00:14:29: Kto jest kino bezpo średniej obserwacji w której nie ma żadnej ingerencji ale jednocześnie jest to kino które jest bardzo autorskie bo widać że w takim miejscu jaka jest też jakaś ukryta idea która pod tym wszystkim drzemie.

00:14:42: i wydaje się też że w sposobie łączenia tych materiałów gdzieś pod spodem ukryty jest też autorski stosunek i autorskie zaangażowanie samego wisemana do tego, co pokazuje inne w przypadku opieki społecznej, który jest filmem jednocześnie krytycznym wobec podziałów w amerykańskim społeczeństwie tamtego czasu.

00:15:02: A drugiej strony jest to film, który... pokazuje też heroiczność osób, które w amerykańskiej rzeczywistości radzą sobie jakoś z pomaganiem tych, którzy tej pomocy potrzebują.

00:15:15: Wydaje się to jest bardzo aktualny film też na dzisiejsze czasy.

00:15:18: no a z drugiej strony mamy Aspen czyli film o takiej postryganowskiej utopi bogatych białych Amerykanów.

00:15:25: Jest to film, w którym teoretycznie też mamy właśnie czystą obserwację ale jest ona wyraźnie potrzeta pewną ironią.

00:15:33: i ta też jest ciekawe.

00:15:35: Studiując filmy Weismana, przyglądając się tym długim opowieściom w których też musimy... poczuć to, jak coś działa.

00:15:42: Dlatego musimy tak długo być czasami z tym światem i z tymi postaciami.

00:15:47: Możemy zobaczyć, jak dokument jest bywa zwodniczy, jak bywa ciekawie... Ciekawie układa rzeczywistość w taki sposób żeby wydobyć z niej jakiś sens i podbyć to też tym co widzi ten kto te rzeczywiskość pokazuje.

00:16:04: To jest pewien wstęp do Frederica Weissmann'a ale polecam bardzo.

00:16:08: jeśli ktoś w ogóle nie zna jego filmów to tym bardziej gdzieś warto ich szukać, warto po niej sięgać.

00:16:13: Może będą jeszcze jakieś przyglądy w których Fredrik Weizmann się pojawi bo jest to kino które okazało się być bardzo fascynujące dla tych którzy nie mieli z nim wcześniej do czynienia a nie mamy też zbyt wiele okazji do tego żeby jego filmy oglądać.

00:16:29: Dla mnie oczywiście bardzo wielkim przeżyciem, jeśli chodzi o starsze kino było obejrzenie filmu Ogród dereka Germana.

00:16:37: To było w ramach ogrodowego cyklu czyli filmów które są o ogrodach.

00:16:42: The Garden to film który zobaczyłem wreszcie na Wielkim Ekranie.

00:16:45: wiem że on był pokazywany wcześniej na nowych horyzontach ale nie miałem okazji go zobaczyć.

00:16:50: a ten taki niezwykły bardzo osobisty esej dereca Germana w którym jego bardzo prywatne spojrzenie, łączy się z pewnym komentarzem społecznym i właśnie z tym kultowaniem specyficznego ogrodu.

00:17:04: I to w ramach takiej zbitki, która też wydaje się czasami zbitką różnych rzeczy, które kręcił na przestrzeni kilku lat.

00:17:13: ale układa się to wszystko bardzo przemyślaną audiowizualną wypowiedź.

00:17:17: To jest chyba jeden z moich ulubionych filmów Germane obok Blue i obok Caravaggio więc to była dla mnie wielka radość, że można było ten film zobaczyć z tych starszych.

00:17:27: Jeśli chodzi o nowe filmy, które oglądałem, to faktycznie i z powodu tego, że akurat te time sloty, które były dla mnie dostępne wiązały się głównie z filmami, które będą właśnie w najbliższym czasie pokazywane.

00:17:41: I też jakoś chciałem tak zobaczyć czym to kino będzie, o czym kino w najbliższym czasie będzie opowiadać w najbliszszym sezonie.

00:17:48: To te filmy wybierałem więc trochę ich widziałem i ciekawy z tego układa się obraz bo mam wrażenie że te nowe filmy które są pokazywane, które będą pokazowane w naj bliższym sezonie często są o tym jak pewne idee nie do końca pasują do rzeczywistości.

00:18:07: Mam wrażenie, że w ostatnich latach żyliśmy świecie, które zastanawiał się nad ideami.

00:18:12: Skończyliśmy z postmodernistyczną paradygmatem końca wielkich narracji i szukamy albo wracamy do starych dużych narracji bardzo różne sposoby które starają się nam światłożyć i jak możemy ten światło żyć w taki sposób, żeby był lepszy.

00:18:30: Jedni sięgają oczywiście po jedne idee, inni sięgają po zupełnie inne.

00:18:33: i z tego też bierze się bardzo mocny konflikt, który jest w dzisiejszych czasach.

00:18:38: a zarazem te niektóre filmy, które w tym roku są ważne i są nagradzane te właśnie filmy, które gdzieś o tej nieprzystawalności systemu do życia.

00:18:53: też są i o tym jak wobec tego te systemy tworzyć.

00:18:56: I oczywiście takim filmem w dużym stopniu jest Fjord, czyli film Kristiana Mundził, film który dostał złotą palmę w kan i który był bardzo oczekiwany przez wiele osób jako taka rzecz.

00:19:08: no która oczywiście dostaje złotną palmę więc dlatego warto ją oglądać.

00:19:13: ale jednocześnie jest to film który budzi kontrowersję ponieważ nie się ze sobą pewną refleksję na temat tego, jaka jest Europa dzisiejsza i z jakimi wewnętrznymi sprzecznościami kulturowymi musi się mierzyć.

00:19:28: Fjord to film opowiadający o tradycyjnej religijnej rodzinie rumuńsko-norweskiej, która przyjeżdża przenosi się z Rumunii do Norwegii.

00:19:38: tam sobie żyje ale tam też sposób wychowywania dzieci nie pasuje do końca do systemu panującego w Norwegii gdzie jest specjalna instytucja bardzo restrykcyjnie działająca, która bada jak dzieci są wychowywane i kiedy widzi pewne nieprawidłowości, które są niezgodne z ich systemem.

00:19:57: to wtedy te dzieci może nawet rodzicom odebrać.

00:19:59: I zaczyna się konflikt między rodziną a tą instytucią.

00:20:06: Fjord był różnie odbierany.

00:20:07: Dla mnie jest to film bardzo imponująco zrobiony, bardzo ciekawy jeśli chodzi o taką dyscyplinę wizualną narracyjną.

00:20:14: ten kreobraz norweski jest z jednej strony bardzo ładny a z drugiej strony cały czas obecny wstaje się w pewnym sensie oprysyjny wobec głównych bohaterów.

00:20:25: natomiast i pewnie będzie więcej dyskusji wokół Fjordu moja refleksja jest taka że jest to firm na pewno ciekawy.

00:20:31: jest to firmy na pewno intrygujące jeśli chodzi o to, że raczej jest wstępem do jakiejś dyskusji niż jest czymś rozstrzgającym.

00:20:39: Mam wrażenie, że rumuńskie kino tych ważnych nowofalowców w ostatnich latach idzie w kierunku takich rozprawek trochę takich esejów na temat właśnie wartości współczesnej Europy i... Zastanawiają się te filmy jako film z tej nowej Europy, która dołączyła tutaj starej.

00:20:59: Jak duże napięcia są wewnątrz Europy i na ile cały ten europejski... pomysł może istnieć dalej jako pewnego rodzaju wspólnota, a gdzie są jakieś miejsca pęknięć?

00:21:11: Gdzie są jakieś miejsce potencjanych kryzysów.

00:21:13: To jest bardzo ważne pytanie jakie Europa sobie zadaje w obliczu problemu w kulturowo-cywilizacyjnych które są w najbliższym czasie.

00:21:21: i Fjord próbuje te pytania zadawać o tę nieprzystawalność konserwatyzmu do współczesnego liberalizmu skandynowskiej lewicowości do tradycyjności tej staryj Europy Środkowej.

00:21:32: Natomiast moim zdaniem Fjord działa tylko częściowo.

00:21:37: To znaczy, jest to bardzo ładnie zrobione i bardzo ładne zagrany film ale psychologicznie emocjonalnie jest dla mnie troszeczkę niewiarygodny.

00:21:46: Mam wrażenie że w ogóle rumuńskie kino w ostatnich latach właśnie będące rodzajem takiej rozprawki czy idącaw taką stronę takiego eseju który jest rozprawką na temat pewnych idei wartości lepiej sobie radzi z pewnymi konceptami z refleksją nad konceptami niż sprawdziwymi postaciami, które mają emocje i psychologię.

00:22:07: I dla mnie ta rodzina, która jest w centrum filmu Fjord, jest troszeczkę niewiarygodna, jest trochę wymyślona po to żeby stać się takim kontrastem rzuconym na ten progresywny norweski krajobraz.

00:22:22: W tym sensie jest to dla mnie film właśnie... Trochę papierowy, ale poruszający jednak ciekawy temat.

00:22:32: Moim zdaniem najbardziej interesujący właśnie w momencie kiedy jest dyskusja na temat idei.

00:22:37: najciekawsze dla mnie sceny we Fjordzie to są sceny na sali rozpraw.

00:22:41: Kiedy mamy zderzenie pewnej koncepcji rodzicielstwa i pewnej Koncepcji Rodziny która jest jakby jak najbardziej zrozumiała bo jesteśmy w stanie zrozumać frustrację naszych bohaterów.

00:22:52: Ale jednocześnie mamy po drugiej stronie inną Koncepcję Rodzina która bazuje trochę innego i tam, gdzie one są ze sobą zdorzonej.

00:22:59: Gdzie jest jakaś refleksja nad tym czy one się właściwie różnią?

00:23:02: I dlaczego te paradigmaty są inne?

00:23:03: Czy możemy zrozumieć jeden paradigmat i drugi, jak one na siebie mogą nawzajem patrzeć.

00:23:08: to wtedy to kino jest najciekawsze.

00:23:10: Natomiast tak poza tym to właśnie po pierwsze konstrukcja tej rodziny jest dla mnie trochę papierowa a z drugiej strony Jest to też kino, który jednak nie dość głęboko moim zdaniem pokazuje rację, które stoją po skandynawskiej stronie.

00:23:29: Z jakiegoś powodu ten film jednak bardzo pokazuje ten norweski pomysł na społeczeństwo rodziny jako coś radykalnie opresyjnego?

00:23:39: Co mogę zrozumieć?

00:23:40: Jakby jestem w stanie przyjąć taki punkt narracyjny, ale trochę za mało jest próba zrozumnienia na jakich podstawach.

00:23:47: Takie rozumienie społeczeństwa jest budowane i skąd ono się bierze.

00:23:53: i przez to też zbyt łatwo przeslizgujemy się nad problematycznością, które pojawia się w rodzinie głównych bohaterów i nad pewnymi ich związkami politycznymi, które też w tym filmie w pewnym momencie zostaną zasygnalizowane, ale moim zdaniem nie będą dość pogłębione.

00:24:08: Dlatego Fjord jako wstęp do jakiejś dyskusji jest dla mnie ciekawy.

00:24:12: ale nie do końca jest to dla mnie spełniony film i ciekawie on działa z poprzednim filmem, mądziu czyli z prześwietleniem, który też był taką refleksją na temat tego czym jest Europa i w jaką stronę idzie i za kimi konfliktami się mierzy.

00:24:26: Ale też gdzieś obok takich filmów jak Mamkrok Christi Puyu można go postawić bo to też była taka właśnie debata dyskusja na temat źródeł pewnych elementów problemów naszej współczesnej europejskiej kultury.

00:24:41: no i oczywiście Mamy też w tym roku kolejny film Rado Żudego, który też przecież takie kino tworzy.

00:24:46: Który jest pewnego rodzaju dyskusją.

00:24:48: no w niefortunnym numerku to dosłownie była rozpawa sądowa gdzie nad pewnymi rzeczami się wraz z bohaterami zastanawialiśmy.

00:24:55: a teraz Radu Żudę przyjechał z dziennikiem Panny Służącej własnym podejściem do znanej powieści po którą sięgał kiedyś między innymi Louis Bunywell Luis Buñuel, a teraz mamy refleksję, która jest bardzo przewrotna na temat też starej i nowej Europy.

00:25:12: Tej Europy Sytej i tej Europy, która próbuje do czegoś doszlusować.

00:25:17: no i Rado Jude oczywiście było osobiście znowu w Polsce.

00:25:20: to jest bardzo robione w naszym kraju.

00:25:21: reżyser i wreszcie będzie coś w Polsce robił, będzie współpracował z TR-em czyli z teatrem warszawskim.

00:25:28: będzie tam tworzył projekt filmowo teatralny na bazie Bernharda tworzył wraz z Mateuszem Górniakiem, zapowiada się coś bardzo ciekawego i zobaczymy czy ten reżyser, o którym często się mówi że Polska takiego radożudę by potrzebowała stworzy w naszym kraju coś co będzie dla nas ważne i ciekawy.

00:25:47: Tym bardziej, że sam Radożuda wielokrotnie podkreślał, że o ile może to jest trochę przesadzone, że filmy u rumunistą także filmami o Polsce bo jednak Rumu nie jest trochę innym miejscu.

00:25:58: O tyle polska kultura, polska literatura Polski Teatr.

00:26:03: Czy polska refleksja publicystyczna nad światem dwudziestowieczna, choćby ta, która jest Gąbrowicza bardzo była dla niego inspirująca i to też widać w jego filmach na różne sposoby.

00:26:14: także to jest opowieść o Fjordzie.

00:26:18: natomiast filmem który był pokazywany w Cannes a który szalenie mi się podobał i który jest z moich ulubionych filmów jakie widziałem w tym roku na Nowych Horyzontach to film Życie Snem Walewski Gryzybach, która dostawała już na nowych horyzontach nagrody.

00:26:37: Teraz została nagrodzona przez Żyrii Nagrodą w Kan i życie snem.

00:26:43: to kino które wiem że jednych nudziło innym się bardzo podobało.

00:26:47: ja należy do tych drugich bo to kina które jest z jednej strony zaskakujące z drugiej strony bardzo wciągająca jak jakiś taki lej opowieść która dzieje się na pograniczu bułgarsko-greckotureckim.

00:27:01: Mamy pewnego bohatera, który był w coś kiedyś umoczony, wraca w swoje stare strony chce kogoś odwiedzić, chce zrobić jakieś interesy i zapowiada się coś rodzaju kinę gangsterskiego ale potem spotyka swoją dawną znajomą i to zupełnie nagle zaczyna... pojawia się tutaj taki twist związany ze zmianą tego, kto będzie głównym bohaterem filmu i powoli będziemy podążać w ten świat.

00:27:27: Ten świat, który jest jak jakiś dziwny labirent, w którym ta bohaterka ma jakieś powiązania z tamtym bohatrem ale ma też w ogóle jakieś powwiązania z tym światem i z tymi ludźmi którzy tutaj prowadzą jakieś nielegalne interesy, wisi nad wszystkimi jakiś cień przeszłości i też byłych systemów politycznych o które się czasami napomina.

00:27:47: no i wchodzimy jakby w labirend w którym wiemy, że środku musi być jakiś minotał.

00:27:51: Ale interesuje nas kto nim będzie.

00:27:54: ale w tej powolnej narracji powoli powoli wiemy ,że będziemy musieli go spotkać.

00:27:59: a jednocześnie fascynuje nas to co odkrywamy po drodze.

00:28:04: A to odkrywanie jest niespieszne ale jest jednoczesnie jakieś bardzo hipnotyczne i wyreżyserowane w sposób bardzo prawdziwy.

00:28:11: To znaczy mamy wrażenie przynajmniej ja takie wrażenie miałem, że ten świat który jest pokazywany przez reżyserkę jest bardzo prawdzwiwy I trochę mi przypomina ten film, takie jakieś dziwne połączenie.

00:28:26: Sprawiał wrażenie jakby to była ekranizacja Grand Theft Auto nakręcona w Bulgarii przez Nuribir Jelana.

00:28:35: Także coś z takiej atmosfery dla mnie jest w tym filmie.

00:28:40: Poza tym z kanańskich filmów widziałem też papierowego Tygrysa Jamesa Grey'a, który jest takim bardzo porządnym kinem retro.

00:28:48: Trochę w stylu kina amerykańskiego z lat siedemdziesiątych.

00:28:51: Jest to jednocześnie film bardzo papierowy z papierowymi bohaterami, z papierową intygą.

00:28:57: ale z drugiej strony jakaś taka nostalgiczność tego filmu mi się podobała i budowanie napięcia w tym filmie.

00:29:03: takie pytanie o... lojalność i o to jak daleko można się w niej posunąć, jakie czasami można głupoty z powodu zbyt daleko idącej lojalności popełnić.

00:29:14: To było coś co w jakimś sensie trzymało mnie tutaj w napięciu i dlatego mile wspominam ten film, chociaż nie jest on do końca udany.

00:29:22: I ma też moim zdaniem kuriozalnie napisaną postać dla Scarlett Johansson, która z pewnością chciała tu zagrać trochę coś innego niż zazwyczaj ale nie udało jej się.

00:29:33: to nie dlatego że ona nie potrafi tego zagraść a dlatego że właśnie ta jej postać była tak niedokońca udana.

00:29:40: Poza fiordem kiedy mówię o tym ,że kino współczesne, stara się mówić troszkę o tym jak pewne formalności i pewne reguły społeczne próbują się dopasować lub nie mogą się do pasować do rzeczywistości.

00:29:56: To uderzało mnie cztery filmy, które opowiadały... Dwa z nich opowiadają o młodych osobach i o stosunku do młodyх osób a dwa z nich odpowiadają o osobach starszych, które mają jakieś miejsca w społeczeństwie, jest pytanie jak sobie... Jak je traktować?

00:30:16: Jak to miejsce dla nich znaleźć.

00:30:18: Te filmy o młodych osobach to Josephine Beth de Araujo.

00:30:23: To jest kinnoamerykańskie ale jest to film mówiący o młodej dziewczynie która jest wraz z Ojcem świadkiem czegoś bardzo brutalnego, jest świadkem na paści seksualnej.

00:30:38: I jest teraz pytanie w jaki sposób ma sobie społeczeństwo i ma sobie prawo i też formalności amerykańskie z tym poradzić?

00:30:45: Co ważne, Josephine to film bazujący na prawdziwych przeżyciach reżyserki.

00:30:50: Ona faktycznie czegoś takiego doświadczyła jako młoda osoba.

00:30:54: wtedy ojciec postanowił ją przed tym co się wydarzyło ochronić i trzymać jak najbardziej z daleka od wszystkich prawnych sytuacji, które będą z tym związane.

00:31:06: I jest to szlachetna idea, ale z drugiej strony przez lata w reżyserce, w twórczyni tego filmu siedziało poczucie wyrzutów sumienia że była czegoś świetkinią i może powinna być w jakiś sposób wynieść do tego co się zdarzyło też własny punkt widzenia czyli po prostu powinna była zeznawać na rozprawie do czego ostatecznie nie doszło.

00:31:27: I tutaj mamy historię, jakby obserwujemy bardzo blisko rodzinę.

00:31:31: Mamy tutaj do czynienia z mężczyzną, który jest takim bardzo tradycyjnym mężycznym a jednocześnie starającym się wyjść poza tę tradycją rolę i który stara się być trochę wrażliwszy niż zazwyczaj mężczyźni są.

00:31:45: I mamy tutaj też kobieta, która ma pewne swoje jakieś ukryte traumy.

00:31:50: no i do tego właśnie mamy tą bohaterkę, która przeżyła to co przeżyło i zobaczyła to, co zobaczyła.

00:31:55: No i potem widzimy w jaki sposób odbywają się te wszystkie procedury policyjno prawne związane z takim wydarzeniem.

00:32:04: I ewidentnie czujemy tutaj, że jest pewien niedobór przepisów jeśli chodzi o to w jaki sposób traktowany jest dziecko w takiej sytuacji, że ono nie ma po prostu wystracającej ochrony.

00:32:17: a jednocześnie jest to też opowieść o tym jak traktować dzieci i w jakiś sposób zwracać uwagę na to co one widzą?

00:32:24: W jaki sposób widzą ?

00:32:25: Jak one przeżywają pewne rzeczy.

00:32:29: Jest to opowieść o strachu i o tym, jak traktować strach.

00:32:31: I o emocjach, które nie powinny być w żaden sposób negowane.

00:32:36: Wydaje się że właśnie strach który próbuje być w tym filmie zanegowany potem powraca i staje się takim ważnym motywem.

00:32:46: wady, takich naivności może.

00:32:48: Kina młodego, kina nie do końca doświadczonego ale moim zdaniem można je wybaczyć bo jest kinem które bardzo ciekawie o skomplikowanych rzeczach opowiada.

00:32:57: a ta osobista historia reżyserki jest jeszcze wzbogacona tym że przez bardzo długi czas robiła ona research do takich spraw.

00:33:06: jak wygląda sytuacja kiedy dziecko jest świadkiem w Stanach Zjednoczonych czegoś bardzo dramatycznego?

00:33:12: Jakie ma prawa?

00:33:14: Jakie może mogą być wobec takiego dziecka zagrożenia, jakie mogą takie dziecko spotkać i jakie może mieć niewygodne sytuacje.

00:33:22: I o ile Fjord wydaje się być filmem o nadmiarze!

00:33:26: na pewnych przepisów od nadmiarza troski wobec dziecka, to tutaj jakby ewidentnie widzimy że w Ameryce jest pewien niedomiar i że tutaj żyją się czasami rzeczy które wydarzyć się nie powinny.

00:33:40: ale to nie tylko o tym film.

00:33:42: Tylko właśnie też o tym jak traktować dziecięca emocje.

00:33:46: jest to bardzo ciekawe.

00:33:48: Kolejny zestaw filmowy to film z jednej strony pokazywany w Cannes czyli film niespodziewane Ryusuke Hamaguchi'ego A filmem, który mówi jaki sposób towarzyszą i faktycznie jednego dnia te filmy na jednej sali były pokazane jeden po drugim.

00:34:04: To film, który nazywa się... daleko od brzegu, czyli film Lensa Hammera i to jest niezwykle ciekawe połączenie.

00:34:13: Niespodziewane było w Cannes, daleko otbrzego było pokazywane w Berlinie.

00:34:18: Obydwa te filmy w jakiś sposób dotyczą starszych osób miejsc opieki czy sposobów opieky nad starszymi osobami, które mają już demencje, mają problemy ze swoją umysłowością i przez to ze swoją integralnością osobową.

00:34:35: ale mamy tutaj też osoby, są zderzone z opieką nad takimi starszymi osobami.

00:34:41: No i to jest oczywiście temat, który jest niesamowicie ważny.

00:34:44: Jest dla mnie osobiście też ważne.

00:34:46: Myślę że dla wielu osób z mojego pokolenia jest już coraz bardziej znacząca kwestia i też w społeczeństwie starzejącym się, w którym kwestia opieki nad osobami, które już nie mogą samy ze sobą się zaopiekować, to jest temat, które będzie coraz bardziej ważny więc prawdopodobnie też będzie coraz więcej filmów, będą te tematy poruszać.

00:35:09: Uważam, że obydwa te filmy i niespodziewane i daleko od brzegu są bardzo ciekawe.

00:35:13: chociaż w przypadku filmu Ryusuke Hamaguchi'ego ja jestem jednym z niewielu kontrarian jeśli chodzi o opinię o tym filmie nie do końca on mnie przekonał.

00:35:22: z jednej strony mamy tutaj historię właśnie tego miejsca.

00:35:28: bohaterka opiekuje się i prowadzi takie miejsce, w którym jest opieka nad starszymi osobami.

00:35:34: I wdraża ona pewną metodę, która zresztą istnieje naprawdę i która jest chroniona znakiem towarowym.

00:35:42: wokół tego jak się dowiedziałem było też mnóstwo kontrowersji.

00:35:46: Ta metoda jest przedstawiona tutaj w sposób bardzo piękny jednoznacznie pozytywny.

00:35:52: Ale z drugiej strony mamy też osobistą historię tej bohaterki, która poznaje w pewnym momencie Japonkę mieszkającą we Francji.

00:36:01: Bo to jest francuski film nakręcony we Francii przez Ryjusuke Hamaguchi'ego ale mówiący też o przyjaźni franco-japońskiej.

00:36:10: i ta metoda... opieki nad starszymi osobami, która jest otwarta na taką bardzo dużą czułość wrażliwość na to jak te osoby odbierają świat gdzie do niczego się tej osoby nie zmusza.

00:36:23: Jest metodą, która powstała we Francji ale stała się między innymi popularna właśnie w Japonii więc prawdopodobnie to był taki punkt wyjścia do zrobienia tego filmu i do szukania też opowieści o pewnym porozumieniu międzykulturowym.

00:36:36: I to jest ciekawe że Hamaguchi w charakterystyczny dla siebie sposób taki bardzo niespieszny pozbawiony właściwie jakiejś dramaturgii typowej jakiś takich wewnętrznych konfliktów które byw tym filmie się pojawiały opowiada o tym jak te dwie kobiety z różnych kultur znajdują między sobą porozumienie.

00:36:54: i to jest dla mnie ta najciekawsza część filmu, ta która mi się najbardziej podoba.

00:36:58: Bo ta więź między nimi to jak przechodzą między japońskim i francuskim, jak każdy z tych języków uzupełnia się wzajemnie i służy im do porozumiwania się trochę w innych rejestrach.

00:37:09: Ta opowieść o tym dlaczego międzykulturowe spotkanie może być ważne?

00:37:14: Może być ubogacające i może nieść ze sobą coś bardzo niezwykłego.

00:37:18: To jest coś co bardzo mi się podoba I co mnie bardzo przekonuje, natomiast już forma tego filmu, który czasami staje się takim po prostu wykładem mówiącym.

00:37:28: Czasami zbyt ekskatedra pewne rzeczy z ekranu do nas i potem jak cała ta teoria i jak całą ta ich historia zostaje zanurzona w szerszym społecznym kontekście przede wszystkim tego miejsca, w którym pracuje nasza bohaterka a potem obie pracują zaczynają tam pracować.

00:37:44: to już jest dla mnie zdecydowanie mniej przekonujące i mam wrażenie że tutaj pewne do tego stopnia, że zaczynam temu filmowi w jakiś sposób nie wierzyć.

00:37:54: I wiem, że jestem w mniejszości ale pewnie jakaś większa dyskusja wokół niespodziewanego jeszcze się w polskich mediach pojawi wtedy kiedy ten film wejdzie do kin.

00:38:05: no a trochę naprzeciw lagłem brzegu nomen omen jest dalek od brzega queen at sea bardzo piękny oryginalny tytuł brytyjskiej film lensa hammera który powraca do kina po kilkunastu latach.

00:38:18: reżyser który kręci bardzo rzadko który tutaj stworzył taką opowieść o trzech pokoleniach.

00:38:26: właściwie, bo mamy tutaj starszą kobietę.

00:38:28: Mamy jej córkę, która gra żuliet binoż i jej jeszcze córka ale przede wszystkim jest to film o zderzeniu.

00:38:35: kobiety, która ma tych starszych rodziców zaczynają się zachowywać w sposób, który dla nich jest nie do końca zrozumiały.

00:38:45: Nie chcę to jest by wiele spoilerować, bo z pewnością jeszcze do opowieści o tym filmie być może wrócimy w przyszłości.

00:38:51: a jest to film, który też jest oparty na pewnych wstrząsach i tajemnicach nad tym że my nie wiemy jaka jest sytuacja między tym starszym małżeństwem Na ile to w jakim oni są stanie jest dla nich samych zagrożeniem i trzeba ich chronić przed nimi samymi, co stara się robić bohaterka a na ile w jakimś sensie pewne arbitralne działania wobec nich mogą przynieść więcej szkody niż pożytku.

00:39:20: I to jest film który zadaje te bardzo trudne pytania i robi to moim zdaniem w sposób bardzo piękny, bardzo wyważony chociaż uważam że tu znowu nie chcę spojlować.

00:39:31: pewna zabiegi niepotrzebnie tutaj pewne rzeczy dramatizują.

00:39:36: Ale i tak jest to film, który jest jedną z najlepszych rzeczy jakie widziałem na Nowych Horyzontach.

00:39:41: Jest to film przepięknie zagrany też przez wszystkich właściwie tutaj co wymaga też bardzo wielkiej odwagi.

00:39:49: Jest ten film, które dotyka cielesności starości.

00:39:54: Ta cielesność nie zawsze jest przyjemna.

00:39:57: Cielesność związana z opieką nad starszą osobą, gdzie ta cielesłość nie do końca już działa tak jak powinna.

00:40:03: to jest coś co... Nie jesteśmy tym epatowani ale jest to tutaj poruszone i jest to bardzo znaczące.

00:40:10: I też ta cielestność zdeżona z cielesnością młodszych osób które patrząc na cieleszność rozpadającą się w jakimś sensie i przyglądają się też własnej cielesności, w trochę inny sposób.

00:40:21: to jest też ciekawy wątek tego filmu.

00:40:24: Ale też właśnie w tym filmie to jest opowieść o błędach, że bardzo trudno jest naleźć w pewnych sytuacjach opieki nad kimś kto jest w bardzo trudnym położeniu.

00:40:35: nie jest łatwo znaleźli właściwe wyjście i popełnia się błędy.

00:40:40: i mam wrażenie to zadziałało pozytywnie na tlenie spodziewanego, gdzie trochę jest tego popełnienia błędów mało.

00:40:48: Mam wrażenie że pod pewnym względami bohaterka po prostu wie jak trzeba się zachować i co trzeba robić a my mamy w to po prostu uwierzyć.

00:40:56: Ale mimo wszystko te filmy na pewno ciekawie się uzupełniają i myślę, że oglądane razem będą też takim wstępem do jakiejś bardzo intrysującej dyskusji.

00:41:07: Warto wspomnieć oczywiście o Marku Jinkinię czyli reżyserze który jest bardzo lubiany no nowych horyzontach Brytyjczyk który stworzył teraz film Róża Znewady.

00:41:16: opowieść znowu marynistyczną ale tym razem w przeciwieństwie do poprzedniego Ennismen dużo bardziej zwartą fabularnie.

00:41:25: Jest to film, który ma pewną opowieść, która się niesie, która jest dość klarowna ale opowiedziany jest to w tym bardzo specyficznym języku Marka Jenkina tego kina analogowego, które sprawia wrażenie jakby samo było przegniłe właśnie od nadmiaru wody bo mamy tutaj tą społeczność, która żyje z wody żyje z rybołustwa i też widzimy, w jaki sposób materialnie ta społeczność się rozpada na skutek zmian ekonomiczno-społecznych.

00:41:57: Bardzo ciekawe kino... I kto wie, czy Mark Jenkin pojawi się także w Polsce.

00:42:05: Natomiast jeśli jeszcze chodzi o temat podejścia do młodych osób i do uczuciewości młodyich osób to na pewno warto zwrócić uwagę na gradiwę czyli film Marine Atlan który dostał nagrodę publiczności w konkursie Nowych Horyzontów.

00:42:24: W tym roku.

00:42:25: film który kiedy go obejrzałem Miałem takie wrażenie, że jest to kino dobre, ciekawe ale nie jakieś wybitne.

00:42:34: Natomiast został ze mną jakoś ten film.

00:42:37: też wiele rozmów odbyłem na temat tego filmu zwłaszcza z osobami które trochę zajmują się pedagogiką i wychowywaniem czy jak podchodzi do wachowywania młodszych osób.

00:42:49: I miałem takie wrażenia, że dawno nie widziałem filmu który uczuciowości, emocjonalności i rozwijającej się seksualności młodych osób miałby tak duży szacunek.

00:42:59: To bardzo ciekawa opowieść o wycieczo szkolnej licealistów już pełnoletnich.

00:43:04: tutaj też trzeba trochę zrozumieć jak wygląda pełnoletniość we francuskiej szkole, jak ona jest traktowana.

00:43:12: Bo jest trochę inaczej traktowana niż w Polsce i te dzieciaki czy ta młodzież, czy ci młodzi drośli wyjeżdżają na wycieczkę szkolną do Włoch co jest oczywiście też wstępem do różnych przygód.

00:43:27: nic tu nie jest karykaturalne, nic to nie jest poddany jakiemuś zbytniemu przerysowaniu, a jednocześnie wszystkie te dylematy i problemy które są między bohaterami.

00:43:38: I też bezradność dorosłej osoby wobec tych problemów to wszystko jest tutaj pokazane z takim dużym zrozumieniem i z dużym otwarciem też na refleksję osoby oglądającej, która może ten film wejść i wypełnić trochę ta puste miejsca własnymi przemyśleniami.

00:43:55: bardzo to jest zawsze dobre kiedy takie filmy powstają.

00:44:01: Innym jeszcze filmem, który będzie w Polsce i który jest bardzo też ciekawy i poruszający.

00:44:07: To jest film z Rwandy My Benimana czyli film, który od strony kobiet, które były ofiarami masakry w Rwandzie, w latach dziewięćdziesiątych pokazuje sposób rozliczania tego co się wtedy wydarzyło.

00:44:24: To są takie najważniejsze filmy o których chciałem opowiedzieć i na które warto zwrócić uwagę.

00:44:29: jeśli ktoś ich nie widział to może warto do nich wrócić.

00:44:32: takie małe podsumowanie tych nowych horyzontów i taka mała zapowieść tego jaki czeka nas pejzaż filmowy w najbliższym czasie.

00:44:42: Warto jeszcze wspomnieć że oczywiście mocnym też zdarzeniem było zobaczenie filmu Lola Montes, czyli filmu Max O'Filsa, który pokazywał Michał Leszczyk w ramach swojego stałego.

00:44:57: Warto też oczywiście wspomnieć, że nowochoryzonty przeszły małą restrukturyzację w tym roku ponieważ mamy nową dyrekcję.

00:45:06: Dyrektorką festiwalu została Dorota Lech ale dyrektorkami artystycznymi wciąż są Ewa Szabłowska i Małgorzata Sadowska.

00:45:15: z tego co wiemy znika też w najbliższym czasie dystrybutor Nowochoryzonty.

00:45:21: zobaczymy co z filmami nowochorezontowymi?

00:45:23: w takim razie czy one będą miały takie właśnie kino odważniejsze, nieoczywiste dystrybucje kinową?

00:45:30: czy przejmie to np.

00:45:31: Gutek Film czy też po prostu mniej takich filmów będziemy mieć w kinie?

00:45:35: na przykład więcej będzie trafiać na VOD czy streamingi?

00:45:38: tego wszystkiego się dowiemy.

00:45:41: ale generalnie rzecz biorąc myślę że oczeka nas bardzo ciekawy sezon i że sporo interesujących filmów będzie można zobaczyć.

00:45:48: i to jest ciekawe.

00:45:49: oczywiście zawsze no nowych horyzontach, że te filmy zebrane tak bardzo jakby brzydko mówiąc do kupy dają pewien obraz tego czym kino i czym kultura współczesna się zajmuje, gdzie patrzy nad czym się zastanawia i nad czym do czego też nas zaprasza żeby się na tym zastanawiać.

00:46:10: Natomiast ja mam nadzieję, że audio wizualne w najbliższym czasie wróci.

00:46:16: Wróci z mocniejszą ilością odcinków ale to pewnie będzie dopiero w październiku.

00:46:20: Mnie w każdym razie w tym roku nad nowymi horyzontami cały czas partnerował Andrzej Wajda którego zdjęcia ponieważ mamy stulecie gdzieś cały czas nad nami wisiały, a to dlatego że cały czas jestem zaangażowany w kilka projektów związanych z Andrzejem Wejdą które będą jeszcze w tym roku więc jakoś te zanurzenie w Andrzeju Wejdzie.

00:46:44: łączyłem z oglądaniem kina współczesnego i kina trochę starszego ale kina nowochoryzontowego.

00:46:50: Mam nadzieję kilka z tych opowieści było ciekawych i że spotkamy się w kolejnym regularnym odcinku albo, że już niedługo powrócą luźne refleksy czyli brudnopisy audio wizualne.

00:47:04: Dziękuję bardzo.

00:47:05: zapraszam do śledzenia wszystkich moich kanałów i mam nadzieję też, że z niektórymi zobaczę się!

00:47:11: na pokazie double billu, czyli opętanie i powiedz mi co czujesz.

00:47:17: to będzie pod koniec miesiąca w Muzeum Historii Polski w Kinoc Tadella dwudziestego września.

00:47:24: Zapraszam serdecznie do usłyszenia i do zobaczenia Karol Szewraniec!